Dzień 04.01.2018

Zauważyłem ostatnio rzecz zdumiewającą - trudno zacząć mi nowy dzień bez filiżanki mocnej, czarnej, gorącej kawy. Jej smak, gorzki i cierpki, szybko stawia na nogi, a myśli z chaotycznego, sennego wędrowania, zakorzenione gdzieś w tęsknocie za ciepłem i bliskością - pod wpływem gorzkiego smaku kawy porządkują się, ogniskują i każą skupić na działaniu. Przede mną Tekst, z którym należałoby się „rozprawić”, w kilku słowach odnieść się do myśli w nim zawartych, drzemiących i nieśmiało, choć natarczywie sugerujących tęsknotę za czymś (kimś) bliżej nieokreślonym - to dobry test na sprawdzenie jakości energii gromadzącej się we mnie pod wpływem zaczynającej już działać kofeiny. Akord dur, szarpnięcie strun, krzyk i .. Cisza. (Ona trwa nieustannie, to dzięki niej możemy się skupić - trzeba tylko umieć ją dostrzec w tym szumie, szmerze, wyłowić swą wrażliwością, swym ukrytym gdzieś w środku nas dobrem, pozytywnym nastawieniem). Tekst zatrzymuje na dłużej, jest melodią nadchodzącego zmierzchu, pełną subtelnych akcentów, nut zapisanych na pięciolinii kończącego się dnia. (Tonacja h-moll doskonale tu się sprawdza). Moje wczorajsze późnowieczorne zasłuchanie układa i koi te SŁOWA, kołysze i zaciera ich kontury, by nie kalecząc złymi wspomnieniami pozwolić im dotknąć ukrytej gdzieś w środku wciąż strzeżonej głębi, bezbronnej jak ufne dziecko zapatrzone w swej otwartości w tę stronę, z której promieniuje ciepło zwane miłością. Ulegam ich czarowi i daję się im prowadzić słowo za słowem... Tak, filiżanka czarnej kawy ukierunkowuje myśli i - zwłaszcza teraz, na początku rozpoczynającego się dnia - jest jak cisza przed burzą, jak pełne napięcia oczekiwanie przed skokiem w przepaść czyhającej tuż za rogiem niecierpliwości dnia. Chciałoby się smakować tych SŁÓW jak najdłużej, nieśpiesznie, by w pełni odkryć i docenić ich wartość.